برای نخستین بار در تاریخ عکاسی افغانستان، در مرکز فوتو ژورنالیسم “چشم سوم” در کابل، یک نمایشگاه دایمی عکس برپا شده است. اوضاع متشنج سیاسی در دورۀ طالبان و مجاهدان، هنر عکاسی را مانند بسیاری از هنرهای دیگر در انزوا قرار داده بود و صرف نظر از عکاسان آماتور، فقط عدهای از عکاسان حرفهای داخلی، مانند آقای نجیبالله مسافر و عکاسان خارجی، مانند آقای رضا دقتی، ماکوری و پاول عکسهایی از افغانستان گرفتهاند.
اصلا نمیتوان تصور کرد که قندهار آدم را به یاد شاعری بیندازد که زن است و با تمام وجود زنانه و عاصی دغدغهها و تامیلات زنان برقعپوش شهرش و کشورش و یا شاید حتی بخش زیادی از زنان جهان را از قندهار بیان کند.
سیدمحمد نابینای مادرزاد نیست. او وقتی که در جریان زدوخورد شبه نظامیان در دهۀ ۱۹۹۰ از ساختمان منزلش پرید، به سر به زمین خورد و بیناییاش را از دست داد. اگر سیدمحمد پول کافی میداشت، میتوانست روشنایی چشمانش را باز یابد. معالجۀ این آسیب در خارج از کشور امکانپذیر بود.
این شهر نمونۀ منحصر به فردی از یک قلعۀ بسیار بزرگ و یا شهر نظامی تسخیرناپذیری است که معماری پیجیدۀ آن نشان میدهد که زمانی از رونق و شکوه خاصی برخوردار بوده است.
قرنها پیش جوگیها در سفرهای بدون مرزشان به افغانستان آمدند.هیچ کس نمیداند دقیقا چه وقت؟ یا چطور؟ اما همه میگویند که آنها سالها پیش به این مملکت آمدهاند
رضا دقتی، عکاس و خبرنگار بینالمللی ایرانی، با دریافت جایزه مهم لوسی (Lucie) آن را به ندا آقاسلطان و شهروندان ایرانی تقدیم کرد. رضا دقتی از عکاسان مشهور جهان و عکاس رسانهای نشریه معروف نشنال جیوگرافیک است.
نام اسد سکندر را مردم افغانستان با فیلم های “بولیت” ( گلوله) که یک فیلم هندی است و “پناه” که به مسائل مهاجرت افغان ها به کشورهای اروپایی می پردازد، می شناسند. این فیلم ها عمدتا با نگاهی بالیودی (سیمنای هندوستان) تهیه شده و پر از صحنه های زد و خورد (اکشن) است.
